Początki Ving Tsun kuen owiane są legendą. Ze względu na wielką popularność na świecie tego sposobu walki, rozpowszechniono tak wiele wymyślonych wątków, że ocena tego co jest prawdziwe, a co nie, jest bardzo utrudnione.
          Konstrukcja systemu potwierdza jedynie kilka niepodważalnych elementów, które pozwalają lokalizować go w czasie tj.:
- System musiał powstać na przełomie XVIII i XIX w., bo przypomina ortodoksyj-
  ne systemy kung fu z tego okresu;
- Rozwinął się na południu Chin, bo technikami pierwszej linii są techniki ręczne,
   wykonywane w wysokich pozycjach ciała. Jest to charakterystyczne dla kung fu
   z tych rejonów Chin, a szczególnie prowincji Fujian;
- Jego twórcami były kobiety. Mimo, że kung fu z południa Chin bazowało na du-
  żej sile mięśni, to Ving Tsun kuen, kładzie nacisk bardziej na zręczność w opero-
  naniu własnym ciałem, przedkładając w technikach szybkość nad siłę fizyczną.
  Jest zatem odpowiedni dla ludzi o słabszej konstrukcji fizycznej;
- Sifu Wong Shun Leung łączył jego powstanie ze sztukami walki z klasztoru w
  Xinjiao w prowincji Fujian;
          Według badań prowadzonych współcześnie w Chinach, system ten został najprawdopodobniej rozwinięty w latach 1790 - 1820 przez kobietę Yim Ving Tsun (Yan Yongchun w dialekcie pekińskim), córkę mistrza kung fu Yim Yee (Yan Si) pochodzącego z Quanzhou w prowincji Fujian.
         Kiedy rodzina Yim przeniosła się z Quanzhou do Liancheng, Yim Ving Tsun podpatrzyła walkę pomiędzy żurawiem a wężem. To wydarzenie stało się dla niej impulsem do dalszych rozważań i rozwijania rodzinnego systemu kung fu. Po wyjściu za mąż za Leung Bok Chan (Liang Botao), otworzyli oni w Liancheng szkołę kung fu. Po śmierci mistrza Yim Yee przenieśli się na krótko do prowincji Jiangxi (skąd pochodził mąż Yim Ving Tsun), a potem do Zhaoqing w prowincji Guandong. Tu również utrzymywali się z prowadzenia szkoły kung fu. Swój system nazwali imieniem Yim tj. Ving Tsun kuen. Nie zawierał on wtedy jeszcze w repertuarze technicznym ćwiczonych współcześnie technik broni.
          W 1816 r. rodzina Leung wymieniła technikę systemu z aktorem opery kantońskiej Wong Wah Bo (Huang Bohua), który wcześniej wyspecjalizował się w technice walki długą tyczką. Około 1830 r. Wong Wah Bo przekazał technikę systemu aptekarzowi i zielarzowi Leung Jun (Liang Zan) z miasta Foshan w prowincji Gunadong. Istnienie tego ostatniego zostało w pełni udokumentowane.
          Tak więc historyczne dzieje Ving Tsun kung fu rozpoczynają się około 1840 r. na terenie prowincji Gunadong i miejscowości Foshan pod Guangchow (Kantonem). Był to już wtedy system ostatecznie ukształtowany, a nauczający go mistrz Leung Jun zdobył sławę jako wojownik Ving Tsun w całej prowincji.
       Wiadomo jedynie o czterech jego uczniach z których dwaj wśród nich, to jego synowie Leung Bik i Leung Chun. Potwierdza to teorię o rodzinnym charakterze rozwijania i nauczania Ving Tsun kung fu. Jednym z nie należących do rodziny uczniów był Chan Wah Shun. Ze względu na swój wzrost i siłę, po śmierci mistrza zdominował szkołę. Doprowadził do zaprzestania nauczania Ving Tsun kuen przez rodzinę Leung, a nawet do emigracji synów mistrza z Foshan.
          System, którego nauczał Chan Wah Shun przybrał nieco wypaczoną postać, gdyż jako uczeń nie należący do rodziny,  nie został dopuszczony do wszystkich sekretów technicznych szkoły mistrza Leung Jun.
          Uważa się, że Chan Wah Shun treningi prowadził na terenie świątyni Zu Miao (Przodków) w Foshan.
          W okresie ponad trzydziestu lat   nauczania   przyjął    zaledwie kilkunastu uczniów. Jego ostatnim uczniem był chłopiec Yip Kai Man, pochodzący   z   jednego  z  rodów rządzących w Foshan. Yip Man (1893 - 1972) jak  się  Go powszechnie współcześnie nazywa, wprowadzony wstępnie w technikę Ving  Tsun  kuen  prze z Chan Wah Shuna,  jako   nastolatek  rozpoczął naukę  w  szkole  średniej  w  Hong Kongu.  Tam  poznał   przypadkiem Leung  Bika,  który  zapoznał  go  z Ving  Tsun  różnym  od  tego, czego nauczył się od swego nauczyciela.
             Yip  Man  poświęcił   swoje życie wypracowaniu,   na  podstawie dwóch  szkół   swoich     nauczycieli, jednego skutecznego systemu  walki. Wiele  elementów  poddał   brutalnej
weryfikacji  w  prawdziwych walkach. Najpierw  działał sam, a po 1950 r. we współpracy z najlepszymi uczniami.    Przywrócił   skuteczność technikom walki bez broni i wskrzesił sławę systemu  Ving Tsun kuen, jaką cieszył się za czasów  mistrza  Leung Juna.

 
Yip Man w ciągu całego życia uczył bezpośrednio niewielką grupę uczniów. Jednym z jego najwybitniejszych uczniów, a po śmierci kontynuatorów był mistrz Wong Shun Leung.
 
 

 

        Wong Shun Leung pochodzi z rodziny zaprzyjaźnionej przed laty z Chan Wah Shun. Jej członkowie praktykowali medycynę naturalną. Przyjmowali w domu pacjentów poturbowanych w walkach kung fu. Nic więc dziwnego, że młody Wong Shun Leung był „zarażony" sztukami walki od dziecka. Tym bardziej, że pierwsze lata po II wojnie światowej obfitowały na ulicach Hongkongu w sytuacje, w których tego typu umiejętności były sposobem na przeżycie.
          Jako młodzieniec skory do sprawdzania swoich umiejętności ulicznego wojownika, Wong Shun Leung trafił do szkoły Yip Mana. Jego głód wiedzy i analityczny umysł praktyka walki sprawiły, że bardzo szybko stał się jednym z najbliższych uczniów mistrza Yip. Stał się też jednym z najwybitniejszych praktyków systemu Ving Tsun kung fu. Jego osobowość pociągała wielu uczniów. Wśród nich znalazł się i chłopak nazywający się Li Siu Long, znany później szeroko jako Bruce Lee.
          Wong Shun Leung stał się jedną z najwybitniejszych postaci Ving Tsun kuen. Pod jego wpływem mistrz Yip Man modyfikował oraz wprowadzał nowe techniki do systemu. Zasługą Wong Shun Leunga była też analiza systemowa technik broni Ving Tsun tj. długiej tyczki i pary noży.
         Na świecie w mas mediach wiele osób w ramach reklamy, pisze co chce, ale w Hongkongu wszyscy doskonale wiedzieli, kto był prawdziwym Numerem 1 ze szkoły Yip Mana. Dochodziło do paranoidalnych sytuacji, kiedy to nawet uczniowie Yip Mana wynajmowali za pieniądze różnych zabijaków żeby wreszcie ktoś pokonał Wong Shun Leunga. Nigdy się to nie udało.
          Wong Shun Leung, przeciwnie niż jego nauczyciel, uczył chętnie wszystkich, niezależnie od ich koloru skóry, czy pochodzenia. Od 1985 r. jego szkoła kung fu zaczęła rozwijać się w Polsce pod jego patronatem, we współpracy z jego uczniami. Od 1993 r. do swojej śmierci zajmował się nią osobiście mistrz Wong. Jego bezpośrednim uczniem i dyplomowanym nauczycielem jest Sifu J. Szymankiewicz. Stał się on ostatnim uczniem, któremu Sifu Wong Shun Leung przekazał kompletny system Ving Tsun. Za jego zgodą i by odróżnić tę szkołę od dziesiątków transformacji systemu Ving Tsun w Polsce występuje ona pod nazwą Wong Shun Leung Fighting System.